Eric....een man die me zal bijblijven. Ik ken hem via mijn werk. We hadden meteen een klik. Dat hij op een dag bij me kwam en aangaf dat hij het mooie leven wilde verlaten raakte me. Ik wist van zijn gezondheid af. Ook vertelde hij veel van vroeger over zijn jeugd over zijn leven. Dit is niet makkelijk geweest. Ja fouten heeft hij gemaakt. En die erkende hij ook. Een dag met de wensambulance ben ik met hem mee geweest. Daar vertelde hij nog meer over zijn jeugd. Nadat we die dag gehad hadden ben ik nog een uurtje bij hem geweest. Daar liet hij mij een deel van zijn leven zien via foto's. Foto's die hem dierbaar waren. Ik mocht het fotograferen. Een kleine greep deel ik hier. Eric krijgt van mij een ereplekje. Afscheid heb ik van hem genomen. Inmiddels weet ik dat zijn laatste reis is geweest. Hij keek ernaar uit. Ik snapte het. En toch....ergens heb nog zoiets van: Eric vertel eens hoe is het met je. Dat het voor mij perfect weer samenvalt met waarom ik fotografeer. Zijn beelden van vroeger, naar een gesprek in het nu. Zijn momenten vastgelegd met voor mij de herinneringen van toen. Zijn verhaal, mijn verhaal. Dank Eric. Heb veel van je mogen leren. Rust zacht
‍