Wat mooi dat je hier bent.  Ik ben Ursela Vogt — getrouwd en trotse moeder van twee zoons, Rick en Tom. Ons leven kreeg een diepe wending toen onze zoon Tom op 20‑jarige leeftijd overleed door zelfdoding, op vrijdag 13 september 2019. Ik maak daar geen geheim van; dit is onderdeel van wie ik ben en hoe ik het leven ervaar. Het was, en is, niet makkelijk. Maar het heeft mij geleerd dat juist de pieken én de dalen de momenten zijn die er werkelijk toe doen.Ik kijk nog vaak terug naar de foto’s van zijn afscheid. En ik ben zó dankbaar dat die beelden er zijn. Net zo dankbaar als voor de foto’s van zijn kindertijd, van ons samen, van gewone dagen in de tuin bij de barbecue, op de bank of tijdens een etentje. Foto’s die herinneringen oproepen — een geur, een gevoel, een sfeer. Het gewone dat achteraf zo bijzonder blijkt.

‍Dat is precies wat ik wil vastleggen voor anderen.  In mijn fotografie draait het niet om perfecte poses, maar om echte momenten. Om emoties, om sfeer, om het leven zoals het is. Ik fotografeer mensen in hun puurste vorm: liefdevol, kwetsbaar, krachtig, uniek. Ook wanneer het leven ingewikkeld is — bij afscheid, bij ziekte, bij mensen met een beperking zoals dementie of het syndroom van Down. Iedereen verdient het om gezien te worden zoals hij of zij werkelijk is.

‍Mijn beelden zijn fragmentjes van het leven.  Herinneringen die blijven ademen. Foto’s die je terugbrengen naar dat ene moment, die ene blik, die ene aanraking.Mag ik jouw verhaal ook vangen?